داستان از ۱۴ سال پیش شروع شد . سالهای اول فعالیت شبکه سه . آن موقع به جز بعضی بازیهای خیلی مهم مثل جام جهانی پخش زنده مسابقات خارجی معنا نداشت . و غالبا گزارش گرها از نتایج بازی ها قبل از گزارش آن با خبر بودند . بله ۱۴ سال پیش بود . بازی یووه و رئال در دل آلپی . برای من که از هفت سالگی نام اکثر تیمهای اروپایی را می دانستم و حتی نام مربی هایشان را بهتر از گزارشگرهای آن موقع بلد بودم . تماشای این بازی فرصتی مغتنم بود . آن زمان آقا جواد ( خیابانی ) تازه پشت میکروفون گزارشگری قرار گرفته بود و چون قبلا نتیجه این بازی را می دانست کاملا حساب شده گزارش می کرد . در نیمه دوم یک ضربه ایستگاهی برای یوونتوس بدست آمد و در حضور ویالی ، راوانلی ، اندی مولر ، روبرتو سوسا و خیلی بزرگ های دیگر یک جوان پشت ضربه ایستگاهی قرار گرفت او البته توپ را وارد دروازه کرد . اما خیابانی آنقدر با آب و تاب از این گل تمجید کرد که برای من الکس از آن روز تبدیل به یک بت شد .

کاپیتان ۳۵ ساله یوونتوس به نظر من یک الگو است نه تنها از نظر حرفه ای که به جرات می توان گفت جزء باهوش ترین نوابع مستطیل سبز است بلکه به خاطر رفتار و برخوردش با سایر هم تیمی ها که او را به یک سمبل بدل کرده است . دل پیرو علی الرغم همه دشواری هایی که به خصوص بعد از آسیب دیدگی هولناک زانویش پشت سرگذاشت همچنان پرچم دار بی همتای یووه است و به خصوص این را در این یک ماه به خیلی ها ثابت کرده است . بی راه نگفته ام اگر بگویم در این یک ماه من روی ابرها سیر می کرده ام ( البته از لحاظ ورزشی ) ، قیافه دوستانم به خصوص رئالی ها در این روزهای اخیر دیدنی است . و من در این یک ماه بیش از هرچیز پیام تبریک دریافت کرده ام به خاطر بازی های درخشان تیم محبوبم .

یادم می آید در یک برنامه پخش زنده رضا جاودانی از افشین پیروانی پرسید راز ماندگاری بازیکنانی مثل مالدینی در این سن و سال در چیست و او خیلی راحت جواب داد : در سالم زندگی کردن و همین امر باعث می شود که از الکس به عنوان یک اسطوره یاد شود  ، اسطوره ای که امروز شکوهش را به همه یادآور شده و اما :

دل پیرو به نظر من بهترین کاشته زن در کل تاریخ فوتبال است این را فارغ از تعصب می گویم من در بازی خیلی از بازیکنان دقت کرده ام طبیعی است که بازیکنان امروزی بسیار پیشرفته تر از قدیمی ها ضربه آزاد می زنند و بنابراین نمی توان از نسل قدیم رقیبی برای وی پیدا کرد از بازیکنان امروزی عده ای مانند کریس رونالدو ، رونالدینیو ، و چند تای دیگر یک یا دو سبک خاص خود را دارند . در این میان پیرلو ، بکام و جونینیو تنها رقبای الکس هستند که باز هم مقایسه ای ساده و تماشای سبک گل زنی ها الکس را متمایز می کنند این مطلبی است که اخیرا کارشناسان فوتبال اروپا به آن اذعان داشته اند . برای درک بیشتر این مهم کافی است گل های الکس به رئال ، زنیت ، رم و پالرمو را تنها در این فصل با هم مقایسه کنید تا بفهمید چرا کارشناسان گازتا می گویند باید توپ طلای ضربات ایستگاهی را به دل پیرو داد .

هوش فوق العاده : دل پیرو از نظر تکینک به مراتب پایین تر از رونالدینیو ، کریس رونالدو و البته زیدان است . اما از نظر درک بازی ؟ باید دید کریس رونالدو و بازیکنانی نظیر وی در ۳۵ سالگی و ان هم در خط حمله می توانند برنابئو را به آتش بکشند یا نه ؟

فرماندهی : در بازی یووه - پالرمو در فصل پیش یادم می آید الکس ، بازیکن جوان یووه (پالادینو ) را مورد عتاب قرار داد شاید برای آنهایی که این بازی را به دقت نمی دیدند مشاهده یک نابهنجاری اخلاقی از کاپیتان با اخلاق عجیب بود ولی اصل ماجرا در چه بود ؟ در آن صحنه پالادینو از اینکه ندود به او پاس نداده بود برآشفته و بر سر بازیکن قدیمی یووه پرخاش کرده بود . که این مسئله موجب تذکر دادن کاپیتان شده بود . به قول رانیری دل پیرو کم حرف می زند ولی وقتی حرف می زند یک تیم به او گوش می دهند .

و خاطرات من از یووه و دل پیرو

بازی یوونتوس - موناکو : ورزشگاه دل آلپی  - دل پیرو به تنهای ۴ گل به بارتز زد که یکیش ضربه ایستگاهی بود و سه تا پنالتی جالب اینکه بارتز هر سه بار فریب خورد . قیافه سمبل دروازه بانی فرانسوی ها با آن کله براقش بعد از گلها خیلی جالب بود .

بازی یوونتوس - رئال : ورزشگاه دل آلپی - یوونتوس رئالی را شکست داد که به نظر من تیمی با آن همه ستاره هنوز ساخته نشده ( زیدان ، فیگو ، رونالدو ، بکام ، رائول ، روبرتو کارلوس و . . . ) . بعد از این بازی هلگیرا مدافع رئال گفت : آلکس به تنهایی تیم ما را حذف کرد . من این بازی را که حدودا ۵ سال پیش برگزار شد در دوره لیسانس در خوابگاه دانشگاه یزد دیدم . هیچوقت آن شب را فراموش نمی کنم . ما ۴ یوونتوسی بودیم و سالن تلوزیون بالغ بر ۸۰ رئالی را در خود جای داده بود . از بس آن شب داد زدم تا سه روز صدایم گرفته بود . . . از آن روز به بعد من به دل پیرو ، آقا دل پیرو می گویم

بازی ایتالیا - مکزیک : باز هم همان تراژدی همیشگی تراپاتونی الکسی را در دقیقه هفتاد به زمین فرستاد که ۵ دقیقه بعد از ورودش جشن پیروزی مکزیکی ها را به عزا تبدیل کرد . و این گل را به روح پدرش تقدیم کرد اما افسوس که با شاهکار جناب پانوچی و دوستان ایتالیا به کره باخت و اوت شد

بازی اینتر - یوونتوس ( ورزشگاه جوزپه مه آتزا ) دقیقه ۸۰ دن فابیو کاپیتان تیمش را به زمین می فرستد ( من هیچوقت از این کاپلو دل خوشی نداشته ام چون به نظر من او هم جزو خائنین به یووه است ) . ندود در دقیقه ۸۵ زیرکانه پشت محوطه خودش را به زمین زد تا کاپیتان هنرمند با آن ژست خاصش پشت ضربه آزاد قرار بگیرد . من فیلم این گل را مثل تمام گلهای دیگر دل پیرو دارم البته با این تفاوت که از چند زاویه .یکی از زاویه ها از درون تماشاگران یووه گرفته شده . صحنه واقعا با شکوه است . الکس به قدری زیبا این سوپرگلش را به ثمر رساند که تماشاگران تا نیم ساعت نعره می زدند بله باور کنید . و من همیشه دوست داشتم که در آن لحظه من هم در میلان بودم .

بازی ایتالیا - آلمان ( جام جهانی ) ، آن شب هم بدون توجه به ساعت پخش بازی بعد از گل دل پیرو خیلی فریاد زدم مثل خود  آلکس انگار خشم فروخورده او از دهان همه طرفدارانش بیرون می آمد چه شب رویایی بود آن شب

بازی رئال - یوونتوس : این دو بازی رفت و برگشت با رئال را در این فصل لابد همه دیده اند بازی هایی که اکثر بزرگان فوتبال از پلاتینی گرفته تا مارادونا بار دیگر نابغه فوتبال ایتالیا را تحسین کردند . برای درک عظمت بازیکن محبوب من کافی است به این جمله مارادونا خوب توجه کنید :

من همواره دوست داشته ام در تیمی بازی کنم که بازوبند کاپیتانی آن را آلکس بر بازو می بندد